Friday, 24/3/2017 | : : UTC+0
Mjeksia Islame
Mjeksia Islame

Zhvillimi i embrionit njerëzor (2/2)


Zhvillimi i embrionit njerëzor (2/2)


embrioni

Me pak fjalë, dynjaja dhe çka gjendet në të është sprovë, siç e përshkruan Zoti në Kuran, ndaj dhe njohuritë e dynjasë që sot quhen ‘shkencë’ janë sprovë për njerëzit e kohës. Zoti thotë: “Çdo gjë që gjendet në Tokë, Ne e kemi bërë bukuri për të dhe në dobi të banorëve të saj, për t’i provuar ata se kush prej tyre punon mirë. Dhe Ne kemi për ta bërë gjithçka që është mbi të dhé, të shkretë, pa bimë.” (Kehf; 7-8). Ndofta kjo është edhe arsyeja pse kanë arritur qafirët e kohës sonë të bëjnë më shumë zbulime, se sa muslimanët, pasi Allahu ia jep dynjallëkun atij që e do dhe atij që nuk e do, kurse ahiretin ia jep veçse atij që Ai e do. Dynjaja është xheneti i qafirit dhe burgu i muslimanit, kjo shikuar në disa aspekte të cilat s’mund t’i sqarojmë këtu. Kur njerëzit harrojnë Allahun, Allahu ndofta u jep të mira në këtë dynja për t’i tërhequr në mënyrë graduale në ndëshkim, siç ndodhi me popullin e Nuhut, me Adin dhe me Themudin, me popullin e Firaunit etj.

Pejgamberi salallahu alejhi ue selem, në një hadith që e shënon Ahmedi ka thënë: Nëse vëren që Allahu po i jep dikujt atë që ai do, edhe pse e përdor për të bërë gjynahe, dije se është duke e çuar gradualisht në dënim. Pas kësaj Pejgamberi salallahu alejhi ue selem, lexoi ajetin e Kuranit: “Kur ata i harruan paralajmërimet Tona, Ne ua hapëm dyert e çdo mirësie, aq sa kur po gëzoheshin me atë që u dhamë, Ne i dënuam befasisht dhe atëherë ata mbetën të zhgënjyer.”. (Enam; 44). Të mos harrojmë se jemi në kohën e fundit, një kohë kur shtohet kufri, idhujtaria, mosmirënjohja, zullumi, shthurja, degradimi dhe haramet, gjëra të cilat Pejgamberi salallahu alejhi ue selem, i ka përmendur në mjaft hadithe si shenja të Kiametit.

Një arsye tjetër përse Allahu ua ka mundësuar qafirëve zbulimet e kohës është që ato të jenë argument ndaj tyre në Ditën e Gjykimit, pasi ligjësitë natyrore flasin për Vënësin e tyre dhe pasqyrojnë emrat, cilësitë dhe veprat e Tij. Për më tepër që bazat e parimet të këtyre ligjësive janë përmendur në Kuran dhe ndonjëherë edhe disa detaje të këtyre ligjësive, gjë që duhet të ishte shtytës që ata t’i besonin Kuranit dhe të adhuronin Allahun.

Në një farë mënyre zbulimi i tyre nga ana e qafirëve është një lloj ndëshkimi, që Allahu u ka bërë muslimanëve, për shkak se këta të fundit lanë pas dore mësimet e fesë së tyre. Kur muslimanët ishin të kapur për feje, Zoti i mëkëmbi në tokë dhe u bëri të mundur të bënin shumë zbulime, të cilat pa mëdyshje janë bazat e përparimeve shkencore bashkëkohore, gjë që e pohojnë edhe perëndimorët, që e shohin me paanshmëri kontributin e muslimanëve në lëmin shkencore. Andaj muslimanët duhet t’i kthehen Islamit, në mënyrë që Allahu t’i mëkëmbë dhe t’u përmirësojë gjendjen. Allahu e ka bërë ligj që shtetet të dalin dhe të zhduken, qeverisja e pushteti të kalojnë nga një popull te tjetri. Jetëgjatësia e një shteti varet nga drejtësia që mban. Përhapja e padrejtësisë, shthurjes dhe e degjenerimit është simptoma e kapitullimit të perandorisë dhe zëvendësimit të saj nga një perandori a shtet tjetër. Kjo ligjësi vlen si për muslimanët edhe për jomuslimanët, pasi të gjithë Allahu i ka lënë të shijojnë të mirat në tokë. Allahu thotë: “Ne ata do t’i kënaqim përkohësisht (në këtë botë) e pastaj do t’i hedhim në dënimin e ashpër (në botën tjetër).” (Lukman; 24). Po ashtu thotë: “Çdo gjë që u është dhënë juve, ajo është kënaqësi e kësaj jete dhe stoli e saj, ndërsa ajo që është tek Allahu, është më e mirë dhe më e përhershme. Vallë, a nuk e kuptoni?! Si mund të jenë njësoj ai, që i kemi premtuar shpërblim të mirë, të cilin ai do ta arrijë dhe ai që i kemi dhënë kënaqësi në jetën e kësaj bote, ndërkohë që në Ditën e Kiametit, do të hidhet në zjarr?” (Kasas: 60- 61). Gjithashtu thotë: “Allahu iu përgjigj: “Sa për atë që nuk beson, Unë do ta le atë në një kënaqësi të përkohshme, pastaj ia bëj të pashmangshëm dënimin në zjarr.”. Eh, sa vendbanim i keq që është ai!” (Bekare: 126). Ibën Haldun, një sociolog i njohur musliman shprehet se çdo perandori (shtet) ka fëmijërinë e vet, rininë, fuqinë, gjallërinë, pastaj pleqërinë dhe kapitullimin. Ajo që e mban gjallë një perandori është drejtësia; kështu që nëse përhapet padrejtësia, kjo perandori shumë shpejt do të kapitullojë. Zoti thotë në Kuranin Famëlartë: “Ne bëjmë që ditët e fitores dhe të humbjes të qarkullojnë ndërmjet njerëzve.” (Ali Imran: 140). Kështu muslimani e koncepton progresin material e shkencor, si dhe pasurinë e pushtetin si pjesë të dynjasë, që qarkullojnë sipas disa ligjësive që i ka vënë Allahu. Ato nuk duhet ta mashtrojnë muslimanin dhe aq më pak ta robërojnë, siç i kanë robëruar qafirët. Pejgamberi salallahu alejhi ue selem, na ka njoftuar se do të vijnë sprova edhe më të mëdha se këto, sikurse është sprova e Dexhalit, por besimtari duhet të qëndrojë para tyre i palëkundur. Edhe zbulimet shkencore të kohës nga ana e qafirëve shoqërohen me shpifje, trillime e lajthitje, si ato që do të shfaqi e pretendojë Dexhalli. Shejtanët e njerëzve e përdorin dynjallëkun dhe zbulimet që lidhen me të për të larguar njerëzit nga Allahu dhe bota e përtejme, ashtu sikurse bën pareshtur shejtani me njerëzit, duke i nxitur të shijojnë dynjanë me pretekstin se atë e kanë në dorë, kurse Ahireti është diçka që s’e kanë parë. Në të njëjtën mënyrë do t’i mashtrojë edhe Dexhalli njerëzit në kohën e fundit, duke pretenduar se është zoti, sepse lëshon shiun, nxjerr bimësinë, sjell bollëk etj. Mohuesit e kohës tonë, sa herë që zbulojnë diçka, përpiqen ta paraqesin si argument kundër ekzistencës së Zotit, dhe si një mundësi për hyjnizimin e natyrës (dynjasë). Muslimani është i vetëdijshëm se kjo është e njëjta filozofi mashtrimi e trillimi, drejtuesi i së cilës është shejtani i mallkuar.

Nga sa u tha, nuk duhet të kuptohet, se Islami është kundër zbulimeve dhe kërkimeve shkencore, përkundrazi Allahu e ka krijuar tokën dhe krejt universin për ne dhe që ta shfrytëzojmë ne. Ai na ka ftuar në Kuran për të menduar mbi krijesat. Bazuar në mësimet Islame, për vëzhgim, eksperimentim, argumentim dhe perceptim të saktë, muslimanët i hodhën poshtë teoritë e vjetra mbi universin dhe vendosën bazat e njohurive shkencore të kohës. Muslimanët ishin të parët që adaptuan metodologjinë e vërtetimit, eksperimentimit dhe provimit, fillimisht për parimet e ligjet fetare e më pas edhe për ligjësitë e krijimit, bazuar në udhëzimet e Kuranit Fisnik për të mos u pranuar asgjë pa arsyetim e pa argument. Atëherë i gjithë ky përparim shkencor është meritë e kësaj metodologjie, e zbatuar me përpikëri nga shkencëtarët muslimanë. Ndryshe nga të tjerët, muslimanët nuk i frikësohen asnjë zbulimi shkencor, sepse janë të bindur që ligjësitë natyrore janë në përputhje me ligjësitë fetare, pasi kanë të njëjtin burim, dhe pasqyrojnë veprat e Zotit të Lartë. Veçse ajo që nuk e pranon Feja Islame është keqpërdorimi i këtyre njohurive, duke nxitur kufrin, hyjnizimin e natyrës, denatyrimin e njeriut dhe zhveshjen e tij nga vlerat njerëzore. Qafirët i kanë shfrytëzuar zbulimet shkencore si sfond për përhapjen e ideve sociale degraduese, si liria pa kriter, vëllazëria njerëzore, barazia gjinore etj.

Dijetarët tanë kanë thënë se përvetësimi i njohurive shkencore është farz kifaje. Imam Shafiu ka shprehur habi se si njerëzit në kohën e tij ia kishin lënë në dorë mjekësinë nënshtetasve jomuslimanë. Mirëpo studiuesit muslimanë duhet të kenë parasysh:

– Të kenë dije fetare dhe përgatitje e aftësi intelektuale për të dalluar të vërtetën nga e pavërteta, pasi ka shumë teori e ide të pavërteta, të cilat bien ndesh me parimet e fesë sonë, dhe që mund të shërbehen si të dhëna të padiskutueshme. Në mënyrë të veçantë duhet të bëjnë kujdes studiuesit e shkencave sociale, pasi ato u janë pështjelluar shumë muslimanëve, të cilët kanë përqafuar e adaptuar ide që bien ndesh me Fenë Islame, ide këto të cilat e denatyrojnë njeriun. Ndërsa çështja e shkencave të natyrës është më e thjeshtë, pasi kemi të bëjmë me gjëra të sakta: nëse ka shenja e argumente për to pranohen, në të kundërt jo. Nëse të dhënat mbi natyrën janë të argumentuara, ato kurrsesi nuk bien ndesh me Kuranin dhe Sunetin. E vërteta nuk do t’i errësohet një njeriu që e kërkon atë, duke iu lutur Zotit ta udhëzojë, sado të përpiqen qafirët për ta mashtruar. Argumentet që e çojnë njeriun drejt Allahut janë të panumërta, aq më tepër për studiuesit e shkencave natyrore, pasi ata kanë mundësinë të njihen më hollësisht me ligjet që ka vënë Allahu në natyrë. Allahu i Lartësuar ka bërë që sa më të rëndësishme të jenë çështjet, aq më të shumta e më të qarta të jenë argumentet që dëshmojnë për to.

– Të mos nxitojnë për të besuar gjithçka që thonë qafirët pa e njohur mirë, ose pa e eksperimentuar vetë, ose pa marrë informacion prej ekspertëve muslimanë të asaj fushe. Për të shpjeguar se si kanë ardhur gjërat dhe se si janë formuar, na mjafton ajo që përmendet në Kuran dhe Sunet. Në këtë drejtim njerëzit spekulojnë dhe flasin me hamendje, pasi kërkojnë që të kapin e të shpjegojnë gjithçka me mendjet e tyre.

Një shkrim tjetër i dobishëm  A eshte e vertete se trupat e shehideve dhe pejgambereve nuk i hajne krimbat ?!

– Studiuesi musliman vë vlerat njerëzore mbi vlerat materiale. Ai beson se materia duhet të vihet në shërbim të njeriut dhe jo njeriu në shërbim të materies, pasi bota materiale është krijuar për njeriun dhe jo njeriu për botën materiale. Kështu përdorimet dhe shfrytëzimet materiale duhet të përcaktohen nga vlerat humane, njerëzore dhe jo vlerat humane nga prodhimi dhe mjetet e prodhimit. Njeriu nuk mund të përsoset si qenie humane pa qenë adhurues i Allahut. Ne besojmë se bota materiale është krijuar për njeriun dhe njeriu është krijuar për Allahun. Pikërisht këtë rregull kërkojnë ta prishin të djallëzuarit, me qëllim që njeriu të mos adhurojë Allahun, por të tjerë veç Tij. Kështu muslimani vë në plan të parë vlerat njerëzore.

– Mendja ka një kapacitet të kufizuar. Sado i ditur të bëhet njeriu, nuk mund të shpjegojë gjithçka. Shpesh gjykimet dhe mendimet e njerëzve rezultojnë gabim. Për të qenë i suksesshëm në kërkime e studime dhe për të mos shkuar në humbje njeriu duhet të pranojë faktin se ka nevojë për një skicë dhe disa kritere, që vijnë nga një burim i pagabueshëm, i cili është mbi mendjen njerëzore. Burimi i pagabueshëm është shpallja që Allahu i ka zbritur të Dërguarit salallahu alejhi ue selem. Megjithëse shkencëtarët muslimanë kanë zbuluar shumë gjëra, ata nuk janë mashtruar dhe nuk i kanë keqpërdorur ato. E kundërta ndodh me shumicën e qafirëve. Ata janë mashtruar me zbulimet që kanë bërë dhe përpiqen të çojnë në humbje edhe të tjerët, duke shfrytëzuar pikërisht këto zbulime. Ibën Kajimi thotë: Raporti i asaj që mund të kapin të gjithë njerëzit e mençur me mendjet e tyre, në krahasim me atë që kanë sjellë të dërguarit është si raporti i dritës së dobët të fenerit me dritën e diellit.

– Ibën Kajimi thotë: Nuk do të gjesh kurrsesi sikur të jetosh sa Nuhu, qoftë edhe një çështje të vetme, në të cilën të gjithë njerëzit e mençur janë njëzëri në kundërshtim me atë që kanë sjellë të Dërguarit. Enbijatë në mënyrë kategorike nuk kanë sjellë diçka që bie ndesh me argumentin e padiskutueshëm logjik, por ata kanë sjellë gjëra që nuk i kap dot mendja. Kështu ajo që kanë sjellë të dërguarit ndahet në tri kategori:

a- Gjëra për të cilat dëshmon logjika dhe fitra (natyrshmëria njerëzore). Këto gjëra njeriu mund t’i kapë me mendjen e tij, siç është fuqia e Zotit, dija e Tij etj.

b- Gjëra që mendja mund t’i kapë në përgjithësi ose në mënyrë të përmbledhur, por jo në mënyrë të detajuar, siç është drejtësia. Njeriu e kupton se drejtësia është e mirë, por nuk mund të ketë kapacitet për të vënë vetë ligje të drejta.

c- Gjëra që mendja njerëzore nuk ka kapacitet t’i kapë, siç janë gjërat e gajbit (të fshehtat). Këto gjëra mund ta hutojnë mendjen e njeriut, pasi janë gjëra që ajo nuk i percepton dot. Të këtilla janë dënimi në varr ndaj shpirtit dhe trupit, zgjerimi dhe ngushtimi i varrit, fakti që shpirti i besimtarit pas vdekjes është në xhenet dhe megjithatë ka lidhje edhe me trupin e tij në varr, fakti që Xhibrili vinte në formë njeriu para Pejgamberit salallahu alejhi ue selem, dhe në të njëjtën kohë mund të ishte në qiell në krye të melaikeve, Israja dhe Miraxhi i Pejgamberit, fakti që lumi Nil dhe lumi Eufrat janë lumenj që burojnë nga xheneti, edhe pse dihet vendi ku burojnë etj. Përpjekja për të perceptuar çështjet e gajbit duke i krahasuar me gjërat e dukshme është gabim dhe mund ta çojë njeriun në humbje.

– Studiuesi i shkencave të natyrës do të ndeshet me dy ekstreme: Në njërin ekstrem qëndrojnë klerikët e mesjetës, të cilët nuk pranonin të vërtetat shkencore me pretekstin se janë në kundërshtim me Shkrimet e Shenjta. Në ekstremin tjetër janë shkencëtarët ateistë, të cilët erdhën si pasojë e qëndrimit kokëfortë të klerikëve. Duke marrë shkas nga qëndrimi joracional i klerikëve, ateistët hodhën ide e hipoteza për të shpjeguar formimin e universit dhe krijimin e njeriut. Me mashtrime e trillime ata i shndërruan hipotezat e tyre në dogma dhe i mbrojnë në mënyrën më fanatike e më ekstreme, se sa i mbrojtën klerikët dogmat e tyre. Muslimanët nuk kanë të bëjnë me asnjërën palë. Muslimanët kanë pasur gjithmonë koncepte të qarta lidhur me ligjësitë natyrore dhe kanë qenë kurdoherë të hapur për t’i pranuar ato, në qoftë se vërtetohen si të sakta. Pikërisht për këtë arsye njohuritë shkencore morën një zhvillim të mëtejshëm gjatë sundimit të muslimanëve. Kështu muslimanët si gjithmonë kanë pasur qëndrim të moderuar, mesatar. Ndofta, mund të gjenden në librat e tefsirit, ose të shpjegimit të hadithit mendime që bien ndesh me të dhënat shkencore, por ato janë mendime njerëzish dhe nuk kanë lidhje me Kuranin dhe Sunetin. Muslimani nuk beson se gjithçka që e kanë thënë komentuesit e Kuranit është e saktë, as edhe se gjithçka që e kanë thënë fukahatë dhe muhadithët është e saktë. Përkundrazi dijetarët e rrënjosur në dije janë të mendimit se duhet të pastrohen librat nga thëniet dhe mendimet e pavërteta që gjenden në to, të cilat bien ndesh me Kuranin dhe Sunetin. Sikurse ka në to gabime në akide, gabime në fikh, hadithe të dobëta, po ashtu ka edhe gjëra që bien ndesh me të dhënat shkencore. Mendimet dhe interpretimet në librat e sapopërmendura që bien ndesh me shkencën e kanë burimin ose tek israilijatet, ose tek librat e skolastikëve (apologjetëve, mutekeliminëve), të cilët vetë i kanë marrë nga filozofët e hershëm. P.sh., shumë dijetarë të mëvonshëm kanë thënë se toka është e sheshtë bazuar në israilijate ose në skolastikë. Kurtubiu ka pretenduar se ky është mendimi unanim i umetit. Por dijetarët e tjerë e kanë hedhur poshtë këtë pretendim, pasi për rrumbullakësinë e tokës dëshmon Kurani i Madhërishëm. Atëherë interpretimet e disa dijetarëve nuk mund të jenë argument, nëse bien ndesh me të vërtetat shkencore, qoftë edhe nëse dikush prej tyre pretendon se ka ixhma’. Shpesh ixhmaja është cituar gabim, vetëm me qëllimin e mposhtjes së kundërshtarit.

Ibën Kajimi pasi ka konfirmuar që toka është e rrumbullakët, na ka bërë me dijeni se njeriu nga një kohë në tjetrën zbulon në ajetet (shenjat, krijesat) e Allahut gjëra që e bëjnë të besojë shpalljen, që i Dërguari ka sjellë nga Allahu.

Sqarimi i tretë: Kuptimi i ajetit ose hadithit, që thuhet se përmban një mrekulli shkencore duhet të ketë qenë i njohur tek sahabet dhe të parët e umetit. Nuk lejohet t’i japim një ajeti a një hadithi një kuptim që nuk është përcjellë nga të parët dhe të pretendojmë pastaj se është mrekulli shkencore, pasi kjo do të ishte keqinterpretim. Mjafton që të parët tanë të kenë bërë të ditur kuptimin gjuhësor të ajetit ose të hadithit dhe nuk është kusht që ata të kenë përmendur detajet shkencore të një mrekullie, në mënyrë që ajo të konsiderohet si e tillë. P.sh., mjafton që të parët kanë kuptuar nga ajetet e Kuranit, që malet stabilizojnë tokën dhe janë të ngulur në të, ndërsa detajet, si p.sh. sa janë të ngulur në tokë e të tjera, nuk është kusht të jenë përcjellë prej tyre, në mënyrë që kjo të quhet mrekulli e Kuranit, pasi këto janë hollësira që nuk bien ndesh me ato që sahabet kanë kuptuar nga ajeti. Sahabet nuk kanë pretenduar që dinë gjithçka, aq më pak gjërat që lidhen me dynjanë dhe ligjësitë natyrore, por pa diskutim ata e kanë ditur kuptimin e ajeteve dhe haditheve dhe ua kanë përcjellë brezave pasardhës. Duhet bërë e qartë se Kurani nuk është libër fizike, biologjie apo kimie, por ai është dritë dhe udhëzim për njerëzit, ndonëse përmban bazat e këtyre njohurive dhe mjaft të vërteta që përputhen me to, në mënyrë që të shërbejnë si shenja për vërtetësinë e asaj që ka sjellë i Dërguari i Allahut.

Ibën Kajimi thotë: Krijimi dhe ligjvënia i përkasin vetëm Allahut të Lartësuar. Ato bëhen sipas një rregulli dhe një urtësie që nuk prishet, nuk ndërpritet dhe nuk bie poshtë. Një person që e fokuson veprimtarinë e jetës për të njohur diçka prej ligjësive të kësaj bote dhe i kushton asaj forcën e tij intelektuale e arsyetuese, do të arrijë të përvijojë e të njohë atë që nuk e arrijnë të tjerët.

—-

Fakti që meleku thotë: “O Allah! A mashkull apo femër”, nuk do të thotë se formësimi i gjinisë së fetusit fillon në atë çast, por që në atë çast i zbulohet melekut dhe ai shkruan. Sipas një hadithi që shënon Muslimi të përcjellë nga Theubani, një proces i tillë fillon që kur bashkohet spermatozoidi i mashkullit me vezën e femrës.

Me pajtimin e të gjithë dijetarëve shpirti i fryhet fëmijës pas katër muajsh hënorë. Kjo kuptohet edhe nga hadithi i Ibën Mesudit. Një variant i këtij hadithi në Sahihun e Buhariut është kështu: “Dhe dërgohet meleku e urdhërohet të shkruaj katër gjëra, më pas meleku fryn në të shpirtin”.

Shpirti krijohet atëherë kur fryn meleku dhe nuk ka qenë i krijuar më parë.

Fakti që risku, puna, exheli dhe lumturia apo mjerimi i shkruhen njeriut që kur është foshnjë në barkun e nënës, nuk do të thotë që nuk janë paracaktuar e shënuar më parë. Ato janë shënuar më parë në Leuhul Mahfudh, siç dëshmojnë shumë argumente./albislam/
SHKRUAN: ISMAIL BARDHOSHI

Tags:

Categories

Archives