Saturday, 20/1/2018 | : : UTC+0
Mjeksia Islame
Mjeksia Islame

Regjimi i ushqimit për të sëmurin

Regjimi i ushqimit për të sëmurin

Regjimi i ushqimit për të sëmurin Imam Tirmidhiu në veprën e vet El Xhamiu, dhe imam Ibn Maxhe në Sunen-in e tij kanë shënuar se Ukbe ibn Amir El Xhuni ka treguar se Pejgamberi (s.a.u.s.) ka thënë: “Të sëmurëve tuaj mos u jepni të hanë e të pinë me pahir, sepse ata i ushqen dhe u jep të pinë Allahu i Gjithëfuqishëm.”1

Disa mjekë të njohur kanë vlerësuar se ky hadith, si një burim i pashtershëm, na zbulon urtësitë e Zotit, të cilat Pejgamberi (s.a.u.s.) i ka thënë me fjalë të thukëta dhe të sakta. Dobitë e tij janë të shumta dhe ai është një udhëzim për mjekët e për të gjithë ata që kujdesen për të sëmurët.

Në të vëtetë, kur pacienti nuk e duron një ushqim ose nuk dëshiron të hajë apo të pijë diçka, kjo do të thotë se organizmi i tij është i angazhuar në luftë me sëmundjen ose që i është dobësuar oreksi. Cilido qoftë shkaktari, ushqimi nuk duhet t‟i jepet pacientit me pahir.

Ndjenja e urisë vjen nga kërkesa e trupit për ushqim, në mënyrë që ai të rimarrë energjinë e nevojshme, duke zëvendësuar atë që ai (trupi) e ka harxhuar. Organet e trupit kërkojnë dhe shpenzojnë energji, derisa atij t‟i mbarojë furnizimi. Pas kësaj, stomaku „ngacmon‟ njeriun, i cili kështu fillon të ndiejë uri. Ushqimi, më pas, nis të shpërndahet nga stomaku te pjesët e tjera të trupit, duke nisur me ato që ndodhen më pranë tij.

Kur është i sëmurë, organizmi është i angazhuar me pjekjen (përpunimin) dhe asgjësimin e substancave të dëmshme dhe nuk kërkon ushqim ose pije. Për këtë arsye, kur të sëmurit i imponohet ushqimi, energjia e trupit ndahet në dy pjesë: njëra shkon për tretjen e ushqimit, kurse tjetra për luftimin e substancave septike, që kanë shkaktuar sëmundjen. Rrjedhimisht, i sëmuri dëmtohet, sidomos kur vuan nga sëmundje akute, ose do t‟i dobësohet nxehtësia instiktive, pasi këto kushte veçse e fuqizojnë sëmundjen.  I sëmuri duhet të hajë vetëm gjëra që i duhen për të ruajtur fuqinë e tij dhe duhet të shmangë gjithçka që ia rëndon më tepër gjendjen.  Ai duhet të konsumojë ushqime të lehta dhe lëngje, si, për shembull, lëngun e zambakut të bardhë të ujit (që ka zhardhok të ngjashëm me karrotën), lëng molle, shurup trëndafili etj. Sa i përket ushqimit, mund t‟i jepet një supë e mirë me mish pule. Përveç kësaj, i sëmuri duhet të gjallërojë trupin me aroma të këndshme dhe të dëgjojë vetëm lajme të mira.

Mjeku i vërtetë duhet të jetë shërbëtor dhe ndihmues i natyrës, e jo kundërshtar dhe shkatërrues i saj.

Duhet të pohojmë, gjithashtu, se gjaku i pastër dhe i shëndetshëm është ushqyes i mirë i trupit. Ne duhet të dimë, nga ana tjetër, se lëngu flegmatik është një lloj gjaku që nuk është pjekur ende sa duhet. Për këtë arsye, kur i sëmuri ka tepri të këtij lëngu në stomakun bosh, trupi i tij fillon ta pjekë gjakun flegmatik, për ta kthyer atë në gjak të pastër, i cili do të furnizojë organet me energji.

Trupi ynë është mjeti të cilin Allahu na e ka besuar, me detyrën që ta ruajmë atë dhe shëndetin e tij, për sa kohë që ai jeton. Ndonjëherë, kur sëmundja është duke u larguar, është e nevojshme që ta detyrosh pacientin të hajë dhe të pijë. Hadithi tregon se i sëmuri mund të jetojë pa u ushqyer më gjatë sesa një i shëndetshëm.

Thënia e Pejgamberi (s.a.u.s.): “Të sëmurëve tuaj mos u jepni të hanë e të pinë me pahir, sepse ata i ushqen dhe u jep të pinë Allahu i Gjithëfuqishëm”, bart më tepër urtësi sesa mund të mendojnë doktorët. Veçse ata që kanë përvojë në njohjen e zemrës dhe shpirtit dhe të ndikimit të tyre në trup, apo anasjelltas, mund të zbulojnë urtësitë e thënies së Profetit (s.a.u.s.).

Është fakt, se kur zemra është e pushtuar nga ndjenja të tilla, si: gëzimi, dëshpërimi apo frika, ajo përqendrohet ndaj këtyre ndjenjave, duke lënë anash nevojën për t‟u ushqyer e për të pirë. Në të tilla kushte, njeriu nuk ndien uri e etje, madje as të ftohtë apo të nxehtë. Në këtë rast, trupi është i angazhuar pas çdo gjëje që e shqetëson apo që i shkakton dhembje. Secili prej nesh ka provuar gjendje të tilla, prandaj duhet ta pranojmë se kur zemrën e shqetëson diçka, së cilës ajo i kushton tërë vëmendjen, atëherë ajo nuk e ndien nevojën për ushqim.

Kur çështja që e angazhon është diçka që sjell gëzim, atëherë ngazëllimi bëhet zëvendësues i ushqimit. Ai e mbush trupin dhe i jep energji, ndërsa gjaku pompohet nëpër organe, aq sa mund të duket edhe nën lëkurë. Kësisoj, fytyra rrezaton gëzim dhe jetë.  Në fakt, ndjenjat e haresë çlodhin zemrën dhe mbushin enët me gjak. Organet, në këtë rast, nuk kërkojnë ushqim, pasi ato furnizohen me diçka tjetër, që është më e mirë sesa ushqimi. Kur natyra njerëzore merr atë që i pëlqen, atëherë ajo e shpërfill diçka që është më pak e mirë ose e rëndësishme.

Kur zemrën e pushtojnë ndjenja si pikëllimi, ankthi apo frika, trupi angazhohet pas tyre dhe nuk do t‟ia dijë për ushqim, pasi është i përqendruar në luftën e vet. Kur ai e fiton luftën kundra tyre, atëherë ndjenja e gëzimit e rigjallëron fuqinë e trupit, duke u bërë zëvendësuese e energjisë normale, që merret nga ushqimi dhe pija. Kur kjo luftë humbet, trupi ndiehet i mposhtur dhe i dobët në të njëjtën shkallë që ka qenë edhe humbja. Nëse lufta kundra të tilla angazhimeve herë fitohet e  herë humbet, edhe trupi do të ndiehet herë i fortë e energjik, e herë i dobët. Sigurisht, kjo i ngjan një beteje reale mes dy ushtrive, ku flamurin e mbajnë fitimtarët, ndërsa humbësit lënë pas të vrarë, të plagosur dhe robër.

Të sëmurit i vjen një furnizim prej Allahut të Lartësuar, me të cilin ai ushqehet, përveç ushqimit që i shkon nëpërmjet gjakut, mënyrë të cilën mjekët e pranojnë. Kjo ndihmë shtesë që i ofrohet atij prej të Madhëruarit vjen në varësi të përunjësisë, varfërisë, nevojës dhe dobësisë që ai shfaq para të Madhëruarit, në formë adhurimi dhe devotshmërie ndaj Tij. Kjo lloj përunjësie dhe varfërie e tij para të Adhuruarit të vetëm, Allahut Krenar dhe të Lartësuar, e sjell atë më pranë të Gjithëpushtetshmit. Njeriu është më pranë Zotit të tij atëherë kur zemra i nënshtrohet Atij; si shpërblim për këtë, mëshira e Zotit do të jetë më pranë njeriut.

Kur robi është besnik ndaj Allahut, zemra e tij merr mbështetjen dhe ndihmën e mjaftueshme, të cilat e ushqejnë trupin më mirë sesa ushqimi që ai merr nga goja. Sa më të forta të jenë dashuria, lumturia, siguria, padurimi dhe kënaqësia e robit me Allahun, aq më e madhe do të jetë fuqia shpirtërore që ai do të ndiejë. Kjo, në fakt, nuk mund të përshkruhet me fjalë, madje asnjë doktor nuk mund ta shpjegojë apo të zhbirojë në këto njohuri me forcat e veta.  Ata që nuk kanë logjikë të shëndoshë, duke mos arritur kështu të kuptojnë faktet e mësipërme, le të këqyrin gjendjen e mjerë të kujtdo që lakmon një pjesë të botës materiale, qoftë kjo figurë, pozitë, para apo dituri. Shumë njerëz kanë zbuluar fakte mahnitëse për vetet e tyre dhe për të tjerët vetëm nëpërmjet vëzhgimeve të kujdesshme.

Është transmetuar saktësisht prej Profetit (s.a.u.s.), se ai agjëronte pandërprerë ditë të tëra, por i ndalonte shokët e tij që të bënin të njëjtën gjë. Ai u thoshte: “Unë nuk jam si ju. Mua më ushqen dhe më jep të pi Zoti im.”1 Të ngrënët dhe të pirët që përmenden në hadith nuk janë të atij lloji që njerëzit i marrin nëpërmjet gojës, sepse kështu nuk do të quhej agjërim i pandërprerë. Gjithashtu, ai vuri në dukje se kishte ndryshim mes tij dhe atyre në aftësinë e qëndrimit në agjërim të pandërprerë, pasi shokët e tij nuk mund ta përballonin atë që ai mund ta përballonte me ndihmën e Zotit të Lartësuar. Nga ana tjetër, nëse ai po fliste për ushqimin e zakonshëm, që merret nga goja, atëherë ai nuk do të thoshte “Unë nuk jam si ju”.

Ata që mendojnë se këtu flitet për ushqimin e zakonshëm nuk kanë furnizim të mjaftueshëm me ushqimin që kërkojnë zemra dhe shpirti. Ata as nuk e njohin efektin që ky ushqim hyjnor jep në fuqizimin dhe gjallërimin e trupit, dhe nuk e dinë se ky është furnizimi i vërtetë, i cili është më i fortë e më ushqyes se ushqimi material.

Categories

Archives